Duydum ki yüreğim de büyüttüğüm küçük çocuk, kocaman biri oluvermiş.
Öyle yakışıklıymış, öyle ışıl ışıl parlıyormuş ki iri gözleri,…
Gören herkes, Tanrıça kültünün masallarını, iktidar olgusuna karşı bir anarşistçe başkaldırının hikayesini kulağına fısıldadığımızı, bir bakışta anlıyormuş.
Ürkütmüş bu gözler düşmanı. “Yok yok, dışarıda koymak – özgür bırakmak olmaz” deyip, almış dört duvar arasına seni...Devamı...

Yine yolculuklar zamanıydı. Bir kez daha uzun süre birlikte olduğumuz arkadaşlardan ayrılacak ve yeni başlangıçlar yapacaktık. Bir mekandan başka bir mekana yol alacak, yaşadığımız alanı, arkadaşları, anıları, paylaşımları bırakıp; yeni bir alanda, yeni çalışmalarda yer alacaktık. Bunun için düşmüştük yollara. Hem yolculuklarla yeni başlangıçlar yapmak, yaşamımızın bir parçası değil miydi zaten?’97 yılının sonbaharında başlayan ve üç ay süren...Devamı...

Her biri bir dağın asiliğini ve yüzlerce kadının umudunu, sevgisini getirmiş yüreğinde. Her biri içinden geldiği toplumsal çalışmalardaki anaların, genç kızların çözüm bekleyen acılarını resmedip yüzüne öyle gelmiş... Yıllar her birinin yüzüne kendi kafasına göre not düşmüş. Kiminin alnına, kiminin dudak kıyılarına, kiminin göz kenarlarına not düşmüş kiminin de saç tellerine bırakmış izlerini... Bu izler bu kadınların yıllardır zorlu mücadele...Devamı...

Ne çok sevdiklerimizi bedel verdik bu kavgaya, ne çok insanları yolcu ettik bu uğurda ve ne çok içimiz acıdı da sesimizi çıkaramadık, karıştı çığlıklarımız gözyaşlarımızla birlikte ruhumuzdaki sükûnet deryasına. Ama yılmadı direniş, yılmadı özgürlük istemi kalbimizde. Evet, bu yola baş koyarken her şeyini geride bırakır gerilla. Arkada kalır gelecek planları, pembe hayaller ve yaşamındaki herhangi birileri. Yaşamda olmazsa...Devamı...

Yüreğimin ateşi bugün
 Gözlerimde alevlendi
 Alevler göklere yükselip
 Mavi göğün okyanuslarına karıştı.
 Elimde bir avuç toprak
 
 Toprakta binlerce iz var
 İzler hangi zamana ait bilmiyorum
 Acısı yüreğimi yakıyor
 Gözlerimdeki alevleri yükseltiyor...Devamı...

Bir patikaya girersin, geri gelemeyeceğini bildiğin yoldaşlarının tüm yüreğini kucaklayarak orada adımladığını hissedersin, son gidiş gibi, yeniden buluşma olarak düşünmeye başlarsın. Yollar ve yolculuklar hangi duygularımıza yoldaşlık etme diki. Her adımda umudu biraz daha yakınlaştırmıştır bize. Böğründe bıraktığı her izde, bir geriye yolculuk bir gün olur mu acaba! İnsana dedirtmeden edemez…
Dağlara alışkın insanlar olarak,...Devamı...

Bizim de bir zamanlar ışıkları ışıl ışıl yanan kentler de sıcak yaşamlarımız vardı.
 Özgürlüğe gebe, mahkum yaşamlardı. Karanlıklar kuşattı zamanı tüm ışıklarımız söndü. Çok uzaklarda nöbetler de izler olduk kentleri…
 Bütün mahkumluklara inat!
 Bizim de zihinler de gökkuşağı timsali rengarenk ütopyalarımız gizliydi. Bağımsızlığı taşıyan hümanist ütopyalardı. Betonlaşmış zihinlerin işkencehanelerinde gerçeğin ütopyalarını his ettik, ellerimiz...Devamı...