Halep’çe katliamı belleklerde kara bir bulut yağmuru, kendini çocukların çığlığında yitiren analar, yeni taranmış saçlarıyla dışarıda oynayan çocuklar, öpücükleri yanaklarında kurumamış bebeler, sokak başlarında birbirleriyle gülüşen, öpüşen komşu kadınlar, kocalarını veya evlatlarını evinden uğurlayan anaların dünyaya kederle bakan gözleri, sanki vedalaşmak istiyormuşçasına arkalarından bırakılan uzun bakışlarla sanki uzun gurbet yolculuğuna çıkıyormuşçasına duyulan hasretle vedalaşmak istemi içinde doğan insanlar...Devamı...