|
KIRIK ZAMANLAR
Çarçel Engizek
Başlıyor yine, tarihin ürkek yalnız anıları
Başaklardan, burçaklardan soluyoruz
Rüzgar kokusu anlatıyor
Ben anlatmalıyım diyor!
Günü tutuşuyor
Alevlere damlıyor kelebeklerin tortuları
Ve koca bir tarih yanılgılar içinde
Dağlar koşuyor
Bilinmez neden bu kadar telaşlı
Deniz mavisi bilinmez neden bu kadar saydam
Dönüp bakıyorum bir sonraki kendime
Savaşım, sevgim hangi yanımda
Bu tarih, bu ben zamanın da hangi girintisinde…
Enheduanna’yı biraz çiziyorum
Onlarındır gelen ağıt sesi
Bir kadın zamanın neresinde
Badem çiçekleri gibi açıyor yalnızlığında
Kadın ve bahar bu sessizliğin neresinde
Lilit’le başladı, vücuduna yerleşen tapınak
Her damlanın akışıyla gün doğmadı eskisi gibi
Toprak yüzü açık döllenmedi bir daha
Her mevsime ölüm merasimi böyle başladı
Gözlerinde aktı tanrıçaların takvimi
Bir daha görülmedi elle tutulan gerçek…
Dumanlı poyrazlar da boğuldular
Aydınlanmayan şafaklar tanrıların zulmüydü
İlk ateşti kadının yüreğinde çalınan
Kardelenlerdi koynunda solan
Gökyüzüydü kapılarını kapatan
Bir daha akmadı anaların göğsünde bereketli süt
Bir daha asır atlamadılar
Neresindeydi kadın zamanın bilinmedi…
Geri Dön |
