Tara Berfîn



Merheba hevalê min ê hêja. Merheba rêhevalê dilgeş. Canfîdayê doza pîroz!
Hevalê birûmet, îro bi taybet min xwest ji bo te binivîsim, ruxmî ez dizanim diviya hîna ji mêj ve min slav û hestên xwe bi bask û per kira û heya ba te bişanda. Lê nedibû, ji ber êdî ez nema mîna berê bi hêsanî dest davêjim pênûsê. Pir tişt di qirika min de dimînin. Min neku qet neceriband. Hin caran ez hatim ser lênûsê. Lê min wê çawa û bi kîjan pejnê hibrê hestên xwe birijanda, ez tirsiyam rengê peyvên min xwînî bin. Her min ew taloq kir û teslîmê demê. Mane bi qewlê pîr û kalikan dem dermanê her derdî ye. Min jî bi ya kalan kir û her birîna xwe bê derman hişt û benda zemanê mam. Ku çi bibînim zeman jî xayîntiyê li me dike. Derdê hemû bêçareyan derman dike, lê dîsa ku zarokên vî welatî dibîne, pişt lê dike û qet ku nedîtibe rêya xwe digre û diçe. Mane di helbestek ku ji bo dayîka te hatibû nivîsandin de jî wiha dihate gotin “xweda an em ji bîr kirine, an jî qet nêz welatê me yê jibîrçûyî nabe”. Çendî gotinek rast e. Xwedayan jî rû li me badane. Nizanim ev hêrs û tûjî ji çi tê, ji ku û çawa destpêkir? Gelo tu bersiva wê dizanî ey hevalê min ê hêja.
Li min nekene! Ez jî dizanim pirsa min dûr û dirêj diçe û bersiva wê jî çîrokeke dirêj e, lê dîsa jî ez dixwazim bersiva wê bigrim. Ma ne tu bi sizayê Muharebê (dijîtiya xweda) hatî darizandin. Ruxmî ku, ez dizanim tu evîndarê xweşikî û delaliyanî. Tu yê çawa nifir li Yezdanê dilovan bikî? Ma di hemû pirtûkên pîroz de Avestaya Zerduştî, Zebûra Dawudî, Qurana Mihemedî, İncîla Mesîhî, Tewrata Îbranî û Mishefa Reş a Êzî de jî hemû peyv û gotin li ser bingeha ku em bixwînin, zanebibin, ronî bibin û yekîtiya hev bikin nehatine rêzkirin? Di kîjan wan pirtûkên muqedes de ji xirabî û kirêtiyê re bangewazî tê kirin? Rêhevalê min ê hêja, ma te jî nedigot ku “divê ew tiştên pak û pîroz yên ku nirxên me ne, her werin parastin. Li beramberî Ehrîmen û Dehakan, divê em xwedî li ronahî derkevin”. Lê hevalê hêja! Kesên ji xwe re dibêjin nûnerê xwedê li ser rûyê erdê, bi gotina “Bîsmîlah” û “ya xweda” ji te re, ji evîndarê rêya pîroziyê re sêdare danîn û bi kuştina zarokekî azad, peymana xweda û însan bin pêkirin.
Ez dema li te difikirm qet naxwazim dîmenê te li ber sêdareyê bibînim. Qet li te nayê ku bêgiyan û bêdeng di nav destên bêîmanan de bixuyî. Dema tu tê yî bîra min, rûyê te yê tejî ken û bextewerî li ber çavên min zindî dibe. Dîmenek bi çavên ron, ku hêvî û baweriya te ya mezin diteyisîne. Em tenê bi çend meh li heman qada têkoşînê bi hev re bûn. Lê ez jî wek her hevalê/î xweş li esalet û jîrbûyîna te hesiyam. Jixwe ji bo naskirina mirov zêde dem û peyv jî hewce nake. Enerjiya te ya pozîtîf doraliya te belav dibû. Ne tenê heval, tu di nava gel de jî hem hêvî, hem têkoşer bû. Qet ji bîra min naçe roja em bi hev re hildikişiyan çiyayê Xedarê. Em ber bi Rojhilatê Kurdistanê ve dimeşiyan. Rêheval Şehîd Gulistan Koçer jî di vê rêwîtiyê de bi me re bû û ev yekem meşa min û wê ber bi Rojhilat ve bû. Dema cara yekê me xwîdana eniya xwe dirijand ser teht û axa Xedarê û hilke hilka me bû, em ji westanê bêhal ketibûn lê di dilê me de kelecana dîtina Rojhilat jî hêz avadikir, te bîranînên xwe yên di vê rêya dirêj de dubare dikir. Bi caran, bê rawest û bê westan te berê xwe dabû vî çiyayî. Ev çiya dema hilkişînê ji bo te dibû xatir xwestin ji hevalan û dewamkirina kar û xebatê, dema daketinê jî dihate wateya hevdîtin û xebatên nû. Qet min gerek nedîtibû ji te biprisim ka te çend caran ev hilkişîn û daketin dubare kiribû. Jixwe her rêwîtî ji bo me dibû destpêkekî nû. Em wê carê gurubek ne zêde mezin bûn. Me li ber çemê tenik yê Xedarê bêhn veda û berê xwe da ew diyarê ku Roj lê hiltê, beriya her derê roj tê pêşwazî kirin. Em jî diçûn ku mizgîniya hilhatina rojê bidin wan. Mizgîniya roja nû… ji kêfa me re payan nîn bû. Elbet te ji me bêtir kêfxweşiya vê dijiya. Ji ber tu ji me bêtir bi êş û keserên wan aşîna bûyî. Te di temenekî piçûk de barê şoreşê hilgirt û di demekî kin de jî jiyanîbûna xebata şoreşa civakî fêm kir. Lewma dema piranî heval li bakur gêrîlatî dikirin, te berê xwe dabû Rojhilatê welat. Te jî dizanî ku hewce dike li vî perçeyî jî xebatek xurt û berfireh bihata meşandin. Ji bo li rojhilatê welat gelê me bi mafê xwe bihese û dewa mafên xwe bike, têkoşîna zaynyarkirin û rêxistinbûyînê pêwîst didît. Wek çawa Rêheval Egîd û hevalên pê re bi taybet li Botan û bi giştî li her dera bakurê Kurdîstanê bangeşiya çekdarî kirbûn û ev jî bû binkeya tevgera gel, li Rojhilat jî di serî de diviya xebata propaganda û rêxistinbûyînê bihata destpêkirin. Te jî şanaziya cihgirtin di destpêkekî wiha dîrokî de dijiya. Lewma dûrketin û veqetîn ji hevalan nedibû pirsgirêk. Jixwe hevaltiya PKK’ê îsbat kiriye ku ti sînoran nas nake. Te bi temenê xwe yê pir ciwan meşandina karekî wiha zehmet dabû ser milê xwe û bêguman ji bo bikarî di civakê de xeta Apoyî bidî rûnişkandin, bikarî pirsgirêkên civakî çareser bikî û li dijî polîtîkaya dijmin taktîkên rast pêkbînî, heya astek bilind xwe avakiribû.
Niha jî ew roj li ber çavên min e dema em ketin gundek nêz Selmasê û te bi dengekî berz û bawermendî nêrînên xwe di derbarê pirsgirêka madeyên hoşbir dianî ziman. Bi mesel û biwêjan, bi çîrok û serpêhatiyan mijara xwe dida fêmkirin. Kal û pîr, dayîk û ciwan bi baldarî li te temaşe dikirin, her gêrîla heybetek xwe heye. Li ber çavên wan jî ev gêrîlayê ciwan lê bi zanebûnê dagirtî kamilbûyînek mezin îfade dikir. Jixwe gel dema hogir û egîdên xwe dibîne şa dibe û pişta xwe qahîm hîs dike. Te jî têra xwe bersiva vê pêdiviya wan dida. Çendî xweş bûn ew şevên tarî yên havînê ku em çekdar, bi lez û kelecan diketin gundên herî dûr. Me serî li pir malan dida û ji neçariyê jî di her malekê de herî kêm du çay vedixwar. Me bi axaftin, nîqaş û got û bêjên dûr û dirêj dixwest hem nêrînên tevgerê bi wan re parve bikin, hem jî ji pirsgirêkên wan re bersiv bibînin. Vê yekê jî pêwîstî bi tecrûbe û naskirinê didît. Tu di vî milî de jî ji pir pêlekanan hilkişiyabûyî. Hema navê hemû malbat, eşîre, gund û taybetiyên wan, aliyên wan ên çê û neçê kit bi kit dizanî. Çendî kêfa malê dihat dema te behsa çîrok û serpêhatiyên wan yên dîrokî dikir. Wan jî li gor xwe hin tişt li ser zêde dikirin û sohbet dikete rêya dîrokê. Lê hertim em rastî malbatên welatparêz jî nedihatin, carna dibû ku qet derî li ser me venedibûn. Carna jî me bi caran li deriyê malê dixist, jina malê bi dengekî tirsok û nizm digo “kes ne li mal e”. Li beramberî vê bersivê, êdî em elimîbûn ku divê hevalek jin biaxive da ku ew bawer bikin, em jî diketin navberê “derî veke dayê, em heval in”. Te hema didît derî vedibû û me bi kêfxweşî hev hembêz dikir. Ne em mêvan bûn, ne jî ew malovan. Em yek bûn, heval û zaroyên wan. Lewma dema qanî dibûn em hevalin, êdî mal dibû ya me jî. Lê ma gêrîla dibe li cihekê bimîne? Piştî bêhnekê me bi hêviya hevdîtinê xatir dixwest û wan jî bi çavekî tejî hêvî, lê hinekê jî hezîn li deriyê ku em jê derketibûn dinêrtin. Ji ber wan jî dizanî dibe her çûyînek bêveger be. Pirî caran jî wiha bibû. Her wek xatir xastina te ya dawî ji wan, ji me. Roja te puşiya xwe ya morikirî ji me wergirt û tu çûyî…
Rêhevlê min ê delel, yeksal borî li ser şehadeta te. Ez dikim nakim nikarim bawer bikim ku tu jî îro asîmanê welatê me dixemilînî. Hîna ji ji min re giran tê. Tu jî dizanî ku henasegirtin dema dûrî û venegerînan çendî zor e. Ma me jî bi hev re kêm rondik barandin li pey wan rêhevalên ku bêxatir çûn. Yên ku çûn û me soz da em şopa wan qet bernedin. Niha tu jî tevlî vê karwana mezin bûyî. Piştî tu şehîd bûyî pir tişt qewimîn. Pir tiştên nû, hin xweş, hin nexweşbûn. Lê ya herî girîng her wek ku Rêbertiya me gotî xeta azadiya civaka mirovahiyê tevgera xwe xurt kir. Li hemû herêmê bi taybet Rojhilata Navîn zivistana mêjî û wîjdanan heliya û bihara azadiya gelan bişkovî.
Ew şilêrên ku te ji wan pir hezdikir, li her derê şîn hatin. Lê ew bêriya te û we dikin. Bêriya xunava germ a berbanga siharê ku ji rûkeniya rûyê we dadikete ser pelên wan. Ey rûkenê welatê rojê, em jî pir bêriya we dikin. Niha ku demsal bi şahiya biharan hemû diqulipin ser cejnê, em cihê we valahiştî, bi hesret lê temaşe dikin. Piştî çûyîna te, agirê azadiyê bilindtir bû. Ew kesên xwe hakim û serwerên mutleq didîtin ji textên xwe yên zêrîn ketin erdê û li her meydanê banga azadiyê bilind bû. Dîsa dîrokê şahidiya esaleta gelên Rojhilata Navîn kir û li beramberî her cûre zext û zordariyê, bedenên ji êşê şewitî xwe kirin agir û wiha jî bi hilma bedena xwe cemeda bi salan helandin. Ev qêrîn li Tunûsê bilind bû û li her derê deng veda. Ma şahî û cejnek ji vê mezintir jî dibe! Bircên xwedayên zalim û bêwijdan hatin ruxandin û hîna jî têkoşîna di navbera azadî û koletiyê bi hemû dijwariya xwe didome. Li welatê me zarokên dilagir bi navê Muslum, Evrîm, Mustafa û Firatan bi dengekî bilind awaza rojê stran. Gelek rêhevalên hêja jî tevlî vî dengî bûn, wek Simko, Sarya, Mezlûm, Vejîn, Baz, Rustem, Çîçek, Rozerîn, Dilar, Berwar, Rûken, Serhed û bi dehan lehengên din ev klam berz kirin.
Piştî çûyîna te dijminên roniyê dîsa li ser xeniqandina daxwaziyên gelê me li hev kirin. Rejîma faşîst a Tirkiyê jî bi hemû teknîka xwe ve êrişî herêmên gêrîla, gel û Rêbertî kir û xwest dengê bilindbûyî mehkumê bêdengiyê bike. Lê ew axa bi kîmyasal û bombeyên balafiran hate şewitandin ji berê bêtir dest bi afirandin û zayînê kir. Jixwe welatê me bi her xencera lê tê xistin, zêdetir biber û dilxwazê azadiyê dibe. Çiyayên me jî bi rika neyar û çavnebaran xwe asê û qahîmtir dike. Jixwe gêrîla ewçend tirs û xof xiste dilê dijmin ku êdî nema dizanîn bi çi awayî xwe biparêzin. Bi hemû çavkoriya xwe ve dest bi êrîş kirin. Ji mêjî û dilên jehrîn ma tiştek bilî jehrê tê hevêkirin? Li beramberî çalekiyên qehremanî yên hevalan li pir deran bombeyên kîmyevî şixulandin. Lê ew bedenên reş û şînbûyî, ew cendekên şewitî ku ne dayîk û bav, ne dost û xizman karîn wan binasin, ew bedenên bê serî û lingên bê qewde hemû pêl bi pêl tevlî zerya têkoşîna gel bûn. Dijmin keştiya Îmraliyê xirab kir û hewaya li ser giravê bi ewran tarî kirin da ku têkîliya gel û Rêbertî qut bikin. Lê xafil ji wê ku di behra nêrînên Rêbertiya me de hewce bi keştî nake û ev gel baş melevanî dizane û asîmanê wê jî her safî ye. Parêzerên Rêbertî kirin nava dîwarên girtîgehan, xafil ji wê ku li dora ROJ’ê bi milyonan dilên ji agir helqe çêkirine û hewce bi parêzvaniyê nake. Ti bend û dîwar jî li pêşberî vê pêwendiyê nikarin bibin kelem.
Erê! Rêhevalê hêja, wek tu jî pê dizanî bihar hatiye welatê me. Lê haja me jî heye ku ti zayîn bêyî êşk û sanci nabe. Ji bo kulîlkek serê xwe ji bin erdê rake divê di serî de zikê axê biqelişîne. Ji bo bihara me jî êş û janên mezin têne kişandin. Wê ev ax biwelide û nale nala wê ne ji ber nexweşiyê, nîşaneya vejînê ye. Zayîn bê xwîn û bedel nabe, wek çawa te jî ji bo azadiyê giyana xwe bê ku yek kêlî dudilî bijî gorî kir, bedelekî giranbuha bû lê hêjayî vejîn û nirxê mirovbûyînê. Rêhevalê hêja! Yeksal borî li ser şehadeta te û îro nav, têkoşîn û berxwedaniya te û hemû rêhevalên şehîd bihara me hêşîn dike. Li we pîroz be, waye bihara azadiyê hat.
Ez ê dîsa ji te re binivîsim…