Batufa Çekdar
 

Ew diyarê ku di dîrokê de weke warê xwedewenda tê naskirin. Gelo çend zaningehen jina di hembêza xwe de mezinkiri ne û di têkoşîna azadiya gelê Kurd de jî bi çanda jinên ku li ser warê xwedawenda li nasnameya xwe ya azadiyê digeriyan şehîd bûn e. Her diyarek, çemek û zinarek zagrosan bi gelek jinên evîndarê azadiyê re bûne rêheval.
Belê her mirovek di giyana xwe de bi awayekî kesên ku bandorê mezin li ser wan dike hene. Min jî di jiyana xwe de pir tişt û pir kesên ku ji naskirina wan paşman nabin re rast hatim. Yek ji wan rêhaval min a riya azadiyê hevala dilpak bû.
Heval dilpak eslê xwe ji Sêrt Erohê bû, lê salê dirêj li metropalên Tirkiyê mabû û li wan dera mezin bibû. Di salanên ku têkoşîna azadiya gelê kurd bilind dibû de sala 1991' ê tevlî refê şorêşê bibû. Piştî tevlî bûna heval dilpak xwîşka wê jî pê tesîr dibe û tavlî refê şoreşê dibe. Belê weke di xwîşka bûna hevalê riyeke bi rûmet û hestek pir xweş bû ji bo wan.
Hevala dilpak di temenek pir piçûk di nava pergela heyîde weke jinekî nakokîyên pir mezin Jiyan dike û dikeve nava lêgerînîn. Ew lêger û nakokiyên heval dilpak ew anîn çiyayên ku pêwîst bû lê bûna. Di demeke pir kurt de heval dilpak nakokiyên xwe vegerandin hêzeke mezin, di kesayeta xwe de. Bi vê kesayeta xwe bibû pêşengiya bi bawer û azadiya jina kurd. Me li çiyayê Zagros demê şert û mercên herî zehmet di demê şer ê herî zor hevdû naskir. Heval dilpak fermandara min bû, lê ew tenê ne fermandar bû ew di hemû deverî jiyanê de mirovek xwedî bi renge çida bû, ev rengê hevala dilpak ji bo hemû hevala çev kaniya Jiyanê bû.
Hûn dizanin ku her jinek dema li ser van çiya û zinara li azadiya xwe digerê, xwedî hestê çiqas mezin û bi rûmet e. Hevala dilpak ew jina ku eşqa wê azadiyê pir mezin bû û di van çiyiyê me yê bê hempa cih nedibû. Heval dilpak yek ji wan jinên herî bi rûmet û bi rûmet bû û bi dil nizmiya xwe Jiyan dikir.
Di vê nivîsê de daxwaza min a yekemîn û serke ew e ku, qehremanên azadiya tevgera azadiya kurd û weke heval dilpak nas bikin, biz anin ku îro gihiştina azadiyê ne weke çiroskek çimlisî mina valkanek mezin di dilê her jinek kurd bi taybet ên gerilayan de û rêka ronahiyê nişandi de.
Belê, rêheval dilpak ne tenê çoş û hêza jiyanê bû, di heman demê de ku digotin çalekî şer di serî de rihê heval dilpak dihat bira her kesî de bû. Ji berk u heval dilpak di despêka tevlî bûna xwe di mercên pir zor de derbas bibû. Li çiyayê weke qeşûra, çûkurca û hemû ciyên Zagros mabû.
Erê heval dilpak ne tenê şerker bû, heman demê de fermandareke şer, rêvebirke minak bû. Wê ne tenê fermandariya jin dikir heman demê de fermandariya giştî jî awayek ji xwe bi bawer dikir bi vê başdariya xwe rêza tevahî rêheval bi dest xistibû
Di hemû çalekiya dema dilpak hebûna we hevalên ku bi heval dilpak re diçûn digotin me nihava çalekî bi ser xistiye. Tenê tiliyek heval dilpak bese ku çawa dijman bişkîne û cesaretê bide me. Di rastiyê de di hemû wextan de di rûyê heval dilpak de xwîn sarî û baweriya serkeftinê hebû. Ev yek ji çavê ti heval nedirevî û heval dilpak weke çav kaniya Jiyanê ji xwe re didîtin.
Erê heval dilpak yek ji wan jinên kurd yên ku ti car ew jiyana ji bo kurdan neheq qebûl nekirbû, ew her demê ji bo jiyaneke nû ya bi rûmet di xeta têkoşîna Rêber Apo de bi israreke mezin dimeşiya, ji bo Rêber Apo nasbike û jiyanî bike , di nava şert û mercên herî zehmet de pirtûkên rêber apo di çantê xwe de li ser pişta xwe digerad û dema derfet didit dixwand. Ji ber ku rê heval dilpak bi zanebûn Jiyan dikir û têkoşîn dikir.
Belê rêheval dilpak di demek weke çar sala û di demek pir kin di refê gerîla de me, lê ew çar sal weke jinek gerîla şerfanek û fermandarek mezin bû. Fedakarî û wêrekiya wê serkeftinên mezin bi xwe re tanîn. Di nava van çar salên pir kinde pir bi wate Jiyankir. Dama heval dilpak çantê xwe dida pişta xwe çeka dida milê xwe. Keziya wê zer di ser çantê wêde mina anhengekî diherikî û dida ser rêka çiyayê zagrosê, weke xezakeke ku serê xwe bigre û biçe ji ser zinarekî diçe ser zinarekî û mîna ku ji dagirker û koledara re maydan şer bixwîne û dimeşiya.
Erê hindek çar gerîlaya azadiyê wê pirpirkeke ku temenê heft roj bin ewna jî bi awayekî bi wate û tijî Jiyan dikin, lê çarna têmenê wan têrênake ku ji bo zarokê ku çavê xwe nû li jiyanê vedikin heviyê mezin û ango jiyanek azad biafrînin, lê ev mirov ango ve rêheval ji bir û winda nabin. Bi kenê her zorokekî de çavê xwe li jiyanê vedikin.
Hevala Dilpaq di sala 1994 de li Zagros-Ertoş di operesyonek ya arteşa Tirk a hovane de piştî şereki bi qehremani bi 8 hevalên xwe re tevli kerwanê şehiden me yen bi romet bûn. Le ew di dile her hevalen xwe de ciheke mezin girt u çun .
Ji we roje şon de ez di ru ye biken e her jineke gerila de yen ku heskrna jiyane u legerina wan yen jiyanek nu heyi de Dilpaq dibinim.