Gulçîn Tenha
 

Yê ku jiyanê diafirîne mirov e. Her zindiyekî/ê ku li ser rûyê cîhanê dijî, xwediyê jiyanekê ye. Jiyan bi xwe xwediyê wateyekê giran e. Li gorî her zindiyekê wateyeke jiyanê ya cuda heye. Çiqas cureyên jiyanê hebin jî, ew hemû jî yek îfadeyê didin, ew jî hebûna xwe parastine. Mirov çawa jiyan dikin? Ji ber ku dema em qala cureyên jiyanê dikin, wê demê diyar dibe ku pir reng û şêweyên jiyanê hene. Dibe ku em nikaribin hemû rengên jiyanê bi rastiya wê bizanibin. Lê her kes li gorî ku jiyan kiriye, bûye xwediyê hêvî û xeyalê jiyaneke baştirîn.
Çima em ji jiyanê ne razîne? Em li çi Digerin û em xeyala jiyaneke çawa dikin? Di jiyanê de herî zêde em bi van pirsan re rûbirû dimînin. Em her dem di nava Lêgerînekê de ne, ku em baştir jiyan bikin. pir kesên ku ji bo gihandina vê lêgerînê, têkoşîn dane hene. Pir kesên ku her li benda pêkanîna vê xeyalê ma ne jî hene, lê belê bê ku têkoşîn bikin, pir mînakên weke van cur bi cur jî hene. Lê tiştên ku hiştiye ev helwest bi mirov re pêşkeve çi ye? Li gorî nerîna min, ew rengê jiyana ku niha mirov lê digere, ew bi xwe hebû û hatibû jiyan kirin. Di destpêka avakirina jiyanê de weke hêvî, azadî û xwezayî jiyan kirin hebû. Piştî desthilatiya ku di cîhanê de hatiye avakirin, ew jiyana berê weke xeyalekê di mêjiyê mirov de maye. Çawa ku mirov niha qala bihûştê dike û her dixwaze ku dawiya wê bîne; ew bihuşta ku berê mirovan tê de jiyan dikir, niha weke xeyalekê ye. Her mirov bi hesreta gihêştina wê ye. Lê çiqas rengê xerabiyê di jiyanê de hebe jî, her jiyan berdewam dike. Her dem du tiştên dijber bi hev re dimeşin. Azadî, koletî, xweşikî, xerabî, şer, aştî, mirin û mayîn. Lê kes nizane wê kîjan bi ser keve. Pir mirovên bi vê hesretê û xeyalê mirin, lê pir kesên ku bi hêrsa gihandina vê jiyanê jî hene. Her wiha jiyan berdewam dike. Kes nikare vê yekê înkar bike.
Her li benda jiyaneke xweştirîne, her çiqas kêm be jî, têkoşînê dide. Her hêviya gihandina vê jiyanê, di dilê mirov de mezin dibe. Ev hêvî bi xwe sedema jiyan kirina mirov e.